O listopadzie, który uczy cierpliwości i odkrywania światła w sobie

Foto: arch. pryw.

Co roku uczę się, że listopad nie jest do zachwycania się nim, lecz do wsłuchiwania. Do wyłuskiwania światła z miejsc, które na co dzień tak łatwo pomijam.

Zanim zdążymy pożegnać złoto października, on już staje w progu – chłodniejszy, wyciszony, bardziej wymagający. Przyznam, że nigdy nie uważałam go za zły miesiąc, ale ma w sobie coś, co sprawia, że trzeba przez niego przejść inaczej. Wolniej. Uważniej. Z większą zgodą na własne myśli.

Listopad zatrzymuje – czasem delikatnie, czasem bezlitośnie. Zadaje pytania, których nie zadaje żaden inny miesiąc: skąd czerpiesz światło, gdy na zewnątrz świat robi się surowszy?
Zmusza do wsłuchiwania się w te miejsca, gdzie ono się rodzi – ale tu nie chodzi przecież o lampy, świece czy słońce. On pyta o światło, które każdy z nas ma w sobie.

Co roku przynosi też lekcję cierpliwości. Bo niewątpliwie jej potrzeba, by znaleźć w sobie to coś, co w innych miesiącach ginie pod warstwą codzienności i tak bardzo nie prosi o uwagę.

Z takich przemyśleń powstał mój wiersz.

Listopad

Właśnie się kończy.
Przetrwałam.
Dla mnie to miesiąc,
który po prostu trzeba przetrwać.

Nie dlatego, że jest zły,
ale dlatego, że uczy cierpliwości.

Kolory gasną,
dni się skracają,
a my szukamy światła w sobie.

Może właśnie po to jest ten miesiąc.
Zatrzymuje nas,
żebyśmy zobaczyli,
co naprawdę daje nam ciepło.

I ile tego ciepła
tak naprawdę jest w nas.

Przetrwałam.
A Ty? Co dało Ci siłę w listopadzie?

💪🧡

_ _ _ _ _ _ _

Chciałam, żeby ten wiersz znalazł swoje miejsce właśnie tutaj – w przestrzeni, która jest spokojniejsza, bardziej moja, mniej ulotna niż media społecznościowe.
Jeśli masz ochotę, podziel się w komentarzu tym, co pomogło Ci przejść przez listopad. Może znajdziemy w tym coś wspólnego. 💭🤝