Pisanie porządkuje mój świat. Pomaga mi dostrzec to, co domaga się wyrażenia, zamiast uciekać w łatwe generalizacje. Sprawdzam, próbuję zrozumieć. Czasem zamienia się to w podróż w głąb siebie – cichą, ale bardzo prawdziwą.
Jestem dziennikarką i psychologiem, choć nie pracuję jako terapeutka. Przez lata żyłam w świecie mediów i utrzymywałam się z pisania. Myślę, że z potrzebą słowa po prostu się urodziłam. Dziś wiem, że dziennikarstwo to stan umysłu, nie tylko zawód. Na co dzień zajmuję się promocją – opowiadaniem o ludziach i miejscach tak, by inni mogli je zobaczyć pełniej. To praca, która daje mi przestrzeń na łączenie analitycznego myślenia z wrażliwością.
Blog to moja przestrzeń prywatna, w której te różne części mnie spotykają się w jednym miejscu. Tu naprawdę „wyżywam” się pisząc. Nowe teksty pojawiają się wtedy, gdy muszą – żyją swoim rytmem. To nie jest projekt nastawiony na zasięgi czy zarabianie.
Piszę, bo:
• Chcę was zaciekawić swoją twórczością.
To nie są teksty poradnikowe. Czasem pobrzmiewa w nich moja dziennikarska przeszłość, ale nie znajdziecie tu rad na życie ani moralizowania. To nie moja narracja.
• Chcę was pouwrażliwiać – słowem, bo to mój język.
Przez lata moja wrażliwość siedziała zamknięta w piwnicy. Broniłam jej wbrew światu, aż w końcu przestałam się jej wstydzić. Jest piękna. I wiem, że nie każdy ją ma.
• Chcę dzielić się swoją historią.
Jak powiedział ktoś, kogo bardzo cenię, największą siłę ma autentyczne świadectwo. Więc się dzielę – tyle i aż tyle.
Piszę o tym, co naprawdę mnie obejdzie. Czasem przez bohaterów, czasem wprost. To nie jest blog lifestyle’owy, choć jest o życiu. To moja droga, ale też zaproszenie. Bo dołączając, możecie odkryć coś o sobie.
Nie wiem, w którym miejscu swojej drogi jesteście. Jeśli to, co tu znajdziecie, was poruszy – zainspiruje, uspokoi, zirytuje albo nawet wywoła sprzeciw – cieszę się. To znaczy, że coś drgnęło.
Dajcie mi o tym znać. 👥💬
A może pora na głębszą rozmowę przy kawie? ☕
Zapraszam. 🤗
Siła wyrazu w social mediach:
Facebook
Instagram
Jestem dziennikarką i psychologiem, choć nie pracuję jako terapeutka. Przez lata żyłam w świecie mediów i utrzymywałam się z pisania. Myślę, że z potrzebą słowa po prostu się urodziłam. Dziś wiem, że dziennikarstwo to stan umysłu, nie tylko zawód. Na co dzień zajmuję się promocją – opowiadaniem o ludziach i miejscach tak, by inni mogli je zobaczyć pełniej. To praca, która daje mi przestrzeń na łączenie analitycznego myślenia z wrażliwością.
Blog to moja przestrzeń prywatna, w której te różne części mnie spotykają się w jednym miejscu. Tu naprawdę „wyżywam” się pisząc. Nowe teksty pojawiają się wtedy, gdy muszą – żyją swoim rytmem. To nie jest projekt nastawiony na zasięgi czy zarabianie.
Piszę, bo:
• Chcę was zaciekawić swoją twórczością.
To nie są teksty poradnikowe. Czasem pobrzmiewa w nich moja dziennikarska przeszłość, ale nie znajdziecie tu rad na życie ani moralizowania. To nie moja narracja.
• Chcę was pouwrażliwiać – słowem, bo to mój język.
Przez lata moja wrażliwość siedziała zamknięta w piwnicy. Broniłam jej wbrew światu, aż w końcu przestałam się jej wstydzić. Jest piękna. I wiem, że nie każdy ją ma.
• Chcę dzielić się swoją historią.
Jak powiedział ktoś, kogo bardzo cenię, największą siłę ma autentyczne świadectwo. Więc się dzielę – tyle i aż tyle.
Piszę o tym, co naprawdę mnie obejdzie. Czasem przez bohaterów, czasem wprost. To nie jest blog lifestyle’owy, choć jest o życiu. To moja droga, ale też zaproszenie. Bo dołączając, możecie odkryć coś o sobie.
Nie wiem, w którym miejscu swojej drogi jesteście. Jeśli to, co tu znajdziecie, was poruszy – zainspiruje, uspokoi, zirytuje albo nawet wywoła sprzeciw – cieszę się. To znaczy, że coś drgnęło.
Dajcie mi o tym znać. 👥💬
A może pora na głębszą rozmowę przy kawie? ☕
Zapraszam. 🤗
Siła wyrazu w social mediach:
0 comments
Prześlij komentarz