O żałobie, której nie widać

Foto: quinsi / FreeImages

Żałoba po czymś, co formalnie nadal istnieje, ale dla ciebie już nie, może być jedną z najtrudniejszych form straty. Bo nikt jej nie widzi, nie ma rytuału, nie ma grobu – a jednak boli.

Są takie żałoby, które nie dotyczą śmierci.

To żałoby po miejscach, w których kiedyś czuliśmy się bezpiecznie.
Po zaufaniu, które pękło bez ostrzeżenia.
Po pracy, która miała być przestrzenią rozwoju, a stała się źródłem napięcia.

Opłakujemy to, co utracone –
sens, ciągłość, stabilność –
ale też to, co miało być,
co wciąż mogło się wydarzyć.

Plan na życie, który nagle został nam wyrwany z rąk,
choć przez lata robiliśmy to, co do nas należało –
rzetelnie, bez upomnień, bez zastrzeżeń.

To także żałoba po relacji zawodowej,
która miała być partnerska, a okazała się jednostronna.
Po miejscu, które deklarowało wartości,
ale nie potrafiło ich unieść.

I choć nikt tej straty nie widzi,
ona jest realna.

Bo żegnasz nie tylko stanowisko.
Żegnasz część siebie –
tę, która ufała, że procedury i dobre intencje wystarczą.

Zostaje cisza.

A w niej – powoli – zaczyna się rodzić coś nowego.

Świadomość własnej wartości.

I to ona zostaje, gdy wszystko inne się rozsypało.